Sonsuz Pozitiflik: Zorluklar Karşısında Nasıl Devam Edilir?

İlk baştan söyleyeyim: Sonsuz pozitif olmak mümkün değil. Her gün aynı istekle uyanmazsın. Bazen canın sıkılır, yorulursun ve hiçbir şey beklediğin gibi gitmez.

Bu yazıda sonsuz pozitiflik derken sürekli gülümseyen, hiçbir şeyden etkilenmeyen bir adamı anlatmıyorum. Zorluklar karşısında kendi hayatını tamamen bırakmayan bir bakış açısından bahsediyorum.

Başına gelen her şeyi seçemezsin. Her duygunu da istediğin anda değiştiremezsin. Fakat yaşadığın olayları nasıl yorumladığına, dikkatini nereye verdiğine ve ardından ne yaptığına bakabilirsin.

Benim üzerinde durduğum alan burası.

Pozitiflik, gerçekleri inkâr etmek değildir

Paran yetmiyorsa yetmiyordur. İşinden memnun değilsen bunu görmen gerekir. Bir ilişki yürümüyorsa sürekli güzel taraflarını düşünmek sorunu ortadan kaldırmaz.

Pozitif olmak, bunlara bakıp “Aslında her şey mükemmel” demek değildir.

“Bu durum hoşuma gitmiyor. Peki neyi değiştirebilirim?” diyebilmektir.

Gerçeği kabul etmekle o gerçeğin altında ezilmeyi aynı şey sanma. Bir sorunu açıkça görmek, çözüm aramanın başlangıcı olabilir.

Kendini kandırarak kurduğun iyimserlik, ilk ciddi zorlukta dağılabilir. Benim savunduğum yaklaşım, zorluğu gördükten sonra da hareket edebilmektir.

Dışarıdan gelen her yorumu içine alma

Burada bir filtre kullanmaktan bahsediyorum. Bunu somutlaştıralım.

Gün içinde duyduğun her yoruma aynı ağırlığı vermek zorunda değilsin. Birisi yaptığın işte belirli bir eksik gösterir. Bir başkası ise yalnızca “Senden bir şey olmaz” der.

İkisi aynı bilgi değildir.

İlkinde değerlendirebileceğin bir nokta olabilir. İkincisinde ise çoğu zaman yalnızca küçümseme vardır.

Filtre uygulamak, işine gelmeyen her eleştiriyi reddetmek değildir. Söylenen şeyin bir dayanağı var mı, uygulanabilir bir tarafı var mı, söyleyen kişi konuyu biliyor mu diye bakmaktır.

Her lafı kendi değerin hakkında verilmiş bir karar gibi kabul edersen bütün gün başkalarının cümleleriyle uğraşırsın.

Kendi kafanın içindeki sese de dikkat et

Dışarıdaki yorumları fark etmek kolaydır. Kendi kendine söylediklerini ise gerçek sanabilirsin.

“Beceremeyeceğim.”

“Zaten hep böyle oluyor.”

“Bir kere olmadıysa bir daha da olmaz.”

Bunlar bazen bir gözlemden çok, o anki moralinin ürettiği hükümlerdir.

Ben de kendi pozitifliğimi baltalayan şeyin bazen dışarıdaki olaydan çok, kafamın içinde o olayı tekrar tekrar büyütmem olduğunu fark ettim.

Burada kendine zorla harika olduğunu söylemen gerekmiyor. Önce kullandığın cümlenin doğru olup olmadığına bak.

“Hiçbir şeyi bitiremiyorum” diyorsan gerçekten hiçbir şeyi mi bitirmiyorsun, yoksa belirli bir işi mi erteliyorsun?

“Bu görüşme kötü geçti” demekle “Ben insanlarla konuşamayan biriyim” demek arasında fark var. Biri belirli bir olayı anlatır. Diğeri bütün kişiliğine hüküm verir.

Her kötü günü hayatının özeti yapma

Bir günün kötü geçebilir. Üst üste birkaç aksilik de yaşayabilirsin.

Ama o akşam verdiğin bütün kararların, hayatın hakkında en doğru kararlar olduğunu varsayma.

Yorgunken her şey daha ağır görünebilir. Tartışmadan hemen sonra herkesi hayatından çıkarmak isteyebilirsin. Olumsuz bir cevabın ardından bütün çabanın boşuna olduğunu düşünebilirsin.

Büyük hükmü hemen vermek yerine duruma biraz mesafe koy.

Ne oldu? Ne biliyorsun? Ne varsayıyorsun? Şu anda yapman gereken küçük iş ne?

Bazen ihtiyacın olan şey yeni bir hayat felsefesi değil, ertesi gün daha sakin biçimde bakabileceğin bir alan yaratmaktır.

Pozitif kalmak için somut olarak ne yapabilirsin?

Önce seni sürekli aynı yere çeken düşünceyi belirle. Ardından onu daha kullanışlı bir soruya çevir.

“Her şey berbat” yerine “Bugün en çok hangi mesele beni zorluyor?”

“Hiç ilerlemiyorum” yerine “Son dönemde neyi düzenli yaptım, neyi yalnızca düşündüm?”

“Ben bunu yapamam” yerine “Başlayabilmek için hangi bilgiye veya pratiğe ihtiyacım var?”

Sonra cevabın içinden yapılabilir bir iş seç.

Bir başvuruyu tamamla. Ertelediğin mesajı gönder. Dağınık masanı toparla. Çalışmak istediğin konunun ilk bölümünü aç.

Bunların seni anında mutlu edeceğini söylemiyorum. Ama günün tamamını aynı düşünceyle geçirmenin yanına başka bir ihtimal eklemiş olursun.

Problem çözme yeteneği burada pozitifliğin pratik tarafıdır. Sadece iyi düşünmeye çalışmak yerine bir şey yaparsın.

Günlük hayatındaki küçük iyileştirmeleri küçümseme

Ben bu konuda kahvaltı örneğini vermiştim. Sabah kalktığımda yalnızca günün sıkıntılarına odaklanmak yerine kahvaltımı nasıl daha güzel hazırlayabileceğimi de düşünmekten bahsediyorum.

Büyük bir başarı değil. Ama kendi hayatımla ilgilenmenin küçük bir parçası.

Dil öğrenmek, kitap okumak, film keşfetmek, spor yapmak, yemek hazırlamak veya daha iyi giyinmeyi öğrenmek de böyle düşünülebilir.

Hepsini aynı anda yapman gerekmiyor. Hayatında merak ettiğin ve zaman ayırmak istediğin şeyler bulunsun.

Sürekli eksiklerine bakarken elindeki küçük zevkleri de yok sayabilirsin. Güzel bir yemek, iyi bir sohbet veya sevdiğin bir konuda ilerlemek, büyük hedeflerin gerçekleşmesini beklemek zorunda değil.

Mutluluğunu sürekli gösteriye çevirme

İyi bir deneyim yaşadığında paylaşmak isteyebilirsin. Bunun kendisi problem değil.

Fakat deneyimin değeri tamamen başkalarının verdiği tepkiye bağlıysa durup düşün.

Gezdiğin yerden keyif mi alıyorsun, yoksa insanların orada olduğunu görmesini mi bekliyorsun? Başardığın iş senin için anlamlı mı, yoksa yeterince takdir edilmediğinde bütün anlamını kaybediyor mu?

İnsanlardan ilgi görmek hoşuna gidebilir. Ama yaptığın her şeyin karşılığını oradan almaya çalışırsan sürekli seyirci ararsın.

Kendi hayatında, kimse görmese de yapmaktan memnun olduğun şeyler bulunsun.

İlişkilerde pozitif olmak her şeye katlanmak değildir

Bir kadınla tanışırken rahat ve eğlenceli olmayı tercih edebilirsin. Fakat karşılık yoksa bunu görmezden gelmek zorunda değilsin.

Sana saygısızlık yapıldığında gülümseyerek devam etmek pozitifliğin şartı değildir. İstemediğin bir şeye hayır diyebilirsin.

Bir konuşma ilerlemiyorsa bitirebilirsin. Bir ilişki sana uygun değilse uzaklaşabilirsin.

Pozitifliğini korumak bazen bulunduğun yerde daha fazla uğraşmakla değil, oradan çıkıp kendi hayatına devam etmekle ilgilidir.

Başkasının seni istememesi canını sıkabilir. Ama bu sonucu bütün geleceğinin hükmü hâline getirmemeye çalışabilirsin.

Kendini sürekli iyi hissetmeye zorlama

“Pozitif olmalıyım” düşüncesi de bir süre sonra yeni bir baskıya dönüşebilir.

Üzüldüğün için kendine kızarsın. Yorulduğunda zayıfladığını düşünürsün. Bir gün isteksiz olduğunda bütün gelişiminin boşa gittiğine inanırsın.

Böyle bir kusursuzluk hedefi koyma.

Dinlenmek, bir derdini anlatmak veya destek istemek hayatı bırakmak değildir. Bazen devam edebilmek için bunlara ihtiyacın vardır.

Benim sonsuz pozitiflik yaklaşımından almanı istediğim şey, her an iyi hissetmek değil; kötü hissettiğin bir dönemde bile kendi hayatını tamamen gözden çıkarmamaktır.

Her şey yolundayken hevesli olmak kolaydır. Asıl mesele, işler bozulduğunda yeniden neye tutunacağını ve hangi adımı atacağını bulabilmektir.

Bugün bütün hayatını düzeltmen gerekmiyor. Ama kendi hayatın için yapabileceğin bir şey varsa onu da yarının kusursuz ruh hâline bırakma.