Oyunun 3 Seviyesi: Sahip Olmak, Yapmak ve Olmak

Kadınlarla ilişkilerde gelişmeye çalışan erkeklerin takıldığı yer her zaman aynı değildir.

Birisi yeterince parası veya iyi bir görünüşü olmadığı için başlayamadığını düşünür. Bir başkası tanışmaya başlamıştır ama sürekli ne söylemesi gerektiğini hesaplar. Bir diğeri ise öğrendiklerini uygularken kendisini daha az denetler ve iletişimin içinde daha rahat kalır.

Ben bu farklı odakları üç seviye üzerinden anlatıyorum:

Sahip olmak, yapmak ve olmak.

Bunlar bilimsel bir sınıflandırma değil. Gelişim sürecinde dikkatini nereye verdiğini anlamak için kullandığım bir model.

İnsan her konuda aynı yerde bulunmaz. Farklı ortamlarda bu seviyeler arasında gidip gelebilir.

Birinci seviye: Sahip olmak

Bu seviyede temel soru şudur:

“Neye sahibim, neye sahip değilim?”

Görünüşün, paran, araban, işin, çevren veya kıyafetlerin üzerinden kendine bir hesap çıkarırsın.

Bir özelliğin varsa artı yazarsın. Yoksa eksi.

Sonra bu hesabın sonucunu, kadınlarla tanışmaya başlayıp başlayamayacağının cevabı gibi görürsün.

“Biraz daha kas yapayım.”

“Daha iyi bir araba alayım.”

“Gelirim yükselsin, sonra bakarım.”

Bunların bazıları hayatını iyileştirebilir. Ancak hepsini iletişim kurmanın ön şartına dönüştürürsen başlangıç sürekli uzaklaşır.

Sahip oldukların neden tek başına yetmez?

İyi giyinmek, bakımına dikkat etmek veya kendi hayatını kurmak sana katkı sağlayabilir. Fakat bunlar bir insanı dinlemek, sohbet etmek veya ilgini ifade etmekle aynı beceri değildir.

Araban olabilir ama konuşmayı başlatamıyor olabilirsin. İyi bir işin vardır ama bir kadının yanında kendini sürekli kanıtlamaya çalışabilirsin.

Bu yüzden sahip olduklarını geliştirirken, onların senin yerine iletişim kurmasını bekleme.

Bu seviyedeki temel çıkmaz, kendi değerini de envanterine bağlamandır. Bir şey eksikse kendini eksik sayarsın.

İkinci seviye: Yapmak

Burada düşünce değişmeye başlar:

“Peki ben ne yapıyorum?”

Artık yalnızca eksiklerini saymak yerine harekete geçersin. Yeni ortamlara girer, insanlarla konuşur ve deneyim kazanırsın.

Bu önemli bir adımdır. Çünkü düşünceyle gerçek deneyim arasında fark vardır.

Ama bu seviyenin de kendi çıkmazı olabilir: Sürekli doğru hareketi bulmaya çalışmak.

“Nasıl durmalıyım?”

“Göz temasını ne kadar sürdürmeliyim?”

“Şimdi espri mi yapmalıyım?”

“Bu mesajdan sonra ne yazılır?”

Bir şey öğrenirken davranışlarına dikkat etmen normaldir. Fakat her saniye kendini dışarıdan izliyorsan iletişim yorucu bir performansa dönüşebilir.

Aksiyon almakla kendini sürekli sınamak farklıdır

Dışarı çıkıp insanlarla konuşuyorsun ama günün değerini yalnızca aldığın sonuç belirliyor.

İyi karşılık gelirse kendini güçlü hissediyorsun. Gelmezse bütün emeğin boşa gitmiş gibi oluyor.

Hatta bir gün tanışma yapmadığında bile kendini başarısız sayabiliyorsun.

Böylece harekete geçmiş olsan da kendi değerini yine dışarıdaki karşılıklara bağlıyorsun.

Bu noktada ne yaptığın kadar, yaptığın şeyi hangi düşünceyle yaptığını da görmen gerekir.

Deneyim kazanmak için mi konuşuyorsun, yoksa bugün de yeterli bir adam olduğunu kanıtlamak için mi?

Üçüncü seviye: Olmak

“Olmak” derken hiçbir şey yapmadan insanların sana gelmesini beklemeyi kastetmiyorum.

Öğrendiğin becerilerin ve benimsediğin yaklaşımın, sürekli rol yapmana gerek kalmadan davranışlarına yansımasından bahsediyorum.

Dinlemek için her seferinde kendine talimat vermiyorsun. Bir fikrin olduğunda söyleyebiliyorsun. Birisi katılmadığında bütün dengen bozulmuyor.

Eğlenmek için sürekli komik görünmeye çalışmıyorsun. Gerçekten eğlenebiliyorsun.

Birisini beğendiğinde ilgini ifade edebiliyor, karşılık olmadığında da bunu kendi değerine saldırı saymadan bırakabiliyorsun.

Burada sahip oldukların ve yaptıkların ortadan kalkmıyor. Onlara yüklediğin görev değişiyor.

Artık her özellik, kabul edilmek için sunduğun bir delil değil. Hayatının doğal bir parçası.

Olmak, mevcut alışkanlıklarına teslim olmak değildir

Bu yaklaşım kolayca yanlış anlaşılabilir:

“Ben zaten böyleyim. O zaman hiçbir şeyi değiştirmeyeyim.”

Sürekli söz kesiyorsan, karşındaki kişiyi dinlemiyorsan veya her konuşmayı kendine bağlıyorsan bunların üzerinde çalışabilirsin.

Kendi karakterini korumak, bütün alışkanlıklarını savunmak zorunda olmak değildir.

Bir beceriyi önce bilinçli şekilde uygulaman gerekebilir. Zamanla daha rahat kullanırsın. Öğrenme sürecinin başında biraz tutuk hissetmek de doğal olabilir.

Amaç bütün hayatını bir role dönüştürmek değil, öğrendiklerini kendi tarzınla kullanabilmektir.

Sakin bir adam da doğal ve çekici olabilir

“Olmak” seviyesini yalnızca çok konuşan, sürekli şaka yapan veya kalabalığın merkezinde duran erkekle sınırlama.

Sakin birisi de kendini açıkça ifade edebilir. Yerinde bir yorum yapabilir, karşısındaki kişiyi dinleyebilir ve ilgisini belli edebilir.

Normalde daha ölçülü bir adamsan, her ortamda gösteri yapmaya çalışman seni yorabilir.

Mizahını ve sosyal becerilerini geliştirebilirsin. Fakat başka birinin karakterini eksiksiz kopyalamak zorunda değilsin.

Kendi tarzını bulmak, eksiklerini görüp geliştirirken hangi özelliklerinin sana doğal geldiğini de anlamaktır.

Bu üç seviyeyi aynı örnekte düşün

Bir kadınla kahve içmek istediğini varsayalım.

Sahip olmak odağında şöyle düşünebilirsin:

“Daha iyi bir mekan seçersem ve daha pahalı giyinirsem ilgisini çekebilirim.”

Yapmak odağında ise bütün görüşmeyi hareketlere bölersin:

“Önce şu soruyu sorayım, sonra şu hikayeyi anlatayım, ardından espri yapayım.”

Olmak odağında hazırlığını yaparsın ama görüşmenin içinde kalırsın. Konuşulanı dinler, kendi fikrini paylaşırsın. Senin de keyif alıp almadığına bakarsın.

Buluşmanın nasıl sonuçlanacağını garanti etmezsin. Karşındaki kişiyle gerçekten iletişim kurmaya alan açarsın.

Sonuçtan bağımsız olmak bu açıdan önemlidir. Sonucu isterken bütün davranışını ona esir etmemektir.

Gelişmek için odağını nasıl değiştirebilirsin?

Önce en çok hangi soruyu sorduğuna bak:

“Bende ne eksik?”

“Ne yapmalıyım?”

“Nasıl bir insan gibi davranıyorum?”

İlk soruya takılıysan, elindeki imkanlarla hangi deneyime başlayabileceğini belirle.

İkinci soruda sıkıştıysan, aynı anda kendine verdiğin talimatları azalt. Bir konuşmada yalnızca bir beceriye dikkat et. Her saniye bütün görüntünü denetleme.

Üçüncü soruyu sorarken de davranışlarına dürüstçe bak. Rahatlık dediğin şey gerçekten rahatlık mı, yoksa sorumluluk almamak mı? Kendin olmak dediğin şey, gelişmek istemediğin bir alışkanlığın bahanesine mi dönüşüyor?

Kendini sevmek ve özsaygı burada sağlam bir temel sunar. Eksiklerini geliştirirken kendine düşman olmadan ilerleyebilirsin.

Benim bu modelle anlatmak istediğim şey, sahip olduklarını veya yaptıklarını küçümsemek değil. Hayatını yalnızca bunlarla kendini kanıtlama çabasına çevirmemek.

Bir şeyler edin. Deneyim kazan. Öğren.

Ama bütün bunların sonunda kendi hayatının içinde daha rahat, daha açık ve daha tutarlı bir adam olup olmadığına da bak.